पाऊस !

जोराचा पाऊस कोसळत होता. साथीला वारा होताच. मी खिडक्या लावायला सुरवात केली. शेवटची खिडकी लावताना, माझ रस्त्यावर लक्ष गेल. एक १०-१२ वर्षाची लहान मुलगी नुकतीच शाळेतुन आलेली असावी. पावसात मस्त भिजत होती. आकाशाकडे तीनी हात वर केलेल होते. आकाशाला आपल्या चिमुकल्या हातात तीनी कवटाळल होत व तोंड उघडुन ती पावसाच पाणी पित होती. या मुलीला जवळुन बघाव म्हणुन मी पटकन खाली आलो.

तीचे केस पुर्ण ओले झाले होते. दोन बटा कपाळावरुन गालावर चिकटलेल्या होत्या. चेहऱ्यावरुन पाणी खाली तीच्या हनवटीवरुन ओघळत होत. पाठीवरच दप्तर चिंब भिजल होत. शाळेचा गणवेश पुर्ण भिजला होता. पण या कशाचीच तीला शुद्ध नव्हती. ती आनंदानी या पावसाच स्वागत करत होती. तीच्या चेहऱ्यावरचा आनंद अवर्णनिय होता. चेहऱ्यावरची प्रत्येक रेष हासत होती. ओठाच्या कडेतुन फटणारं हे समाधानाच हास्य मोठ गोड दिसत होतं.

स्वतःच्याच आनंदात मश्गुल झालेली ती मुलगी आजुबाजुच जगच विसरली होती. रस्त्यावर ट्रॅफिक आहे, कित्येक लोक येतायत जातायत. तीला कशाचच भान नव्हत. रस्त्यानी जोरात वाहात जाणाऱ्या पाण्यात तीची पावल पुर्ण बुडाली होती. जस जसा पाऊस वाढत होता, तस तसा तीच्या चेहऱ्यावरचा आनंद वाढत होता. वरुण देव पण आपल्या या चिमुकल्या भक्ताच्या निरागस भक्तीनी सुखावला होता व पावसाचे टपोरे थेंब आकाशातुन पाठवुन तीला जास्त जास्त आनंदीत करत होता.

----------------------

मला माझ लहानपण आठवल. माझ घर घरासमोरच आंगण. माझ्याजवळ बसेला माझा आवडता कुत्रा. बाहेर पाऊस पडत होता. तुफान वारा होता. अंगणातल गवत वाऱ्याबरोबर डोलत होतं. पाऊस कोसळत होता. मी माझ्या नकळत आंगणात गेलो. माझा कुत्रा भुकुन मला घरात बोलवत होता. मी आकाशाकडे पाहिल व डोळे बंद करुन, हात वर करुन ते पाणी प्यायला लागलो. मी रोज ज्या झाडांबरोबर खेळत होतो त्यांना खुप आनंद झाला व ती जोरजोरात डोलायला लागली. पाण्याचा सपकारा माझ्या तोंडावर बसत होता. मला जास्तच आनंद होत होता. घोंघावणारा वारा माझ्या कानांमधे गोड गाणं गात होता. 

मी आसमंताशी पुर्ण एकरुप झालो होतो. बाजुच्या जांभळीच्या झाडानी पानावरुन ओघळणारे थेंब माझ्या अंगावर शिंपडले. मी त्याच्याकडे पाहिल त्यानी डोलता डोलता मला विचारल "मजा येते न ! उन्हाळ्यात किती शरीर तापल होत. आता कस शांत वाटतय" मी मानेनीच त्याला होकार दिला. बाकी झाडांनी डोलुन मला साथ दिली. माझ्या चिमुकल्या पायाखाली दबलेल्या गवतानी माझ्या पायाला गुदगुल्या केल्या. त्यालाही खुप आनंद झालेला होता. किती वेळ या समाधी अवस्थेत होतो माहिती नाही.

---------------------

मी भराभर मनानी लहान झालो. सगळ आजुबाजुच जग विसरलो. हात वर केले, डोळे बंद केले व त्या पावसाच मनापासुन स्वागत करायला लागलो. निसर्गाची जादू सुरु झाली. मी परत समाधीत गेलो. ते पावसाचे थेंब माझ्या गालावरुन ओघळत होते. माझ्या आईच्या हाताचा स्पर्ष होता त्यात. तो घोंघावणारा वारा मला सुखावत होता. रस्त्यानी खळाळत जाणारे ओघळ माझ्या पायाला गुदगुल्या करत होते.

तोच कोणी तरी म्हणल "काकांना वेड लागल आहे. आजारी पडतील तेव्हा समजेल" मी समाधी अवस्थेतुन झटकन वास्तवात आलो. मी म्हातारा आहे. असला थिल्लरपणा करायला नको. धावत वर घरात गेलो. दार लावल. टॉवेल घेऊन डोक पुसल. परत खिडकीत आलो. समोर ती मुलगी होती. आता ती व तीच्या मैत्रिणी घरी जात होत्या. एका ठिकाणी थोड पाणी तुंबलेल होत. तीनी त्या पाण्यात बदकन उडी मारली. पाणी मैत्रिणींवर उडाल. त्या किंचाळल्या व त्यांची फजिती बघुन ती मुलगी खदखदुन हासली.

मी खिडकी बंद केली. ओले कपडे बदलले व स्वैटर चढवला. आता मी मनानीही म्हातारा झालो. मन म्हातार झाल्यावर शरीर दुप्पट वेगानी म्हातारं झाल व मला दोन तीन शिंका आल्याच.